Diagnostyka niepłodności

Diagnostyka niepłodności

Wiele par bezskutecznie starających się o dziecko, decydując się na leczenie nie do końca wie, jak będzie wyglądał proces diagnostyczny, co będzie sprawdzał lekarz, jakie badania będą przeprowadzane. Tkwiąc w niepewności, pary takie najczęściej jeszcze przed wizytą u lekarza na własną rękę usiłują znaleźć u siebie możliwe przyczyny, zazwyczaj przekopując się przez setki internetowych publikacji. Wszystko to powoduje, że zaczynamy się bardziej denerwować, doszukując się u siebie „ najgorszego”. Tymczasem oszczędźmy sobie stresu i pozostawmy dla naszego dobra, diagnozę osobom, które mają ku temu odpowiednie kwalifikacje.

Na czym, w skrócie, polega proces diagnostyczny?

Po pierwsze celem diagnostyki jest ustalenie przyczyny niemożności zajścia w ciążę, ustalenie szans na poczęcie dziecka w sposób naturalny, oraz ustalenie planu leczenia. Oczywiście w procesie diagnostycznym musi uczestniczyć oboje partnerów, warto bowiem pamiętać, że problemy u kobiety nie wykluczają pewnych dysfunkcji u mężczyzny i odwrotnie.

Na jakie pytania będzie chciał uzyskać odpowiedzi specjalista? Będzie on sprawdzał między innymi czy jajowody są drożne, czy jajniki funkcjonują prawidłowo, czy dochodzi do owulacji, zbada nasienie, w tym prawidłowość budowy oraz ruchliwość plemników, sprawdzi również, czy macica jest prawidłowo zbudowana, czy ewentualne przeszkody w poczęciu nie spowodują niekorzystnych zmian u dziecka, i w końcu jaka jest szansa na zajście w ciążę.

Przejdźmy do metod diagnostycznych, których możemy się spodziewać.

Przede wszystkim lekarz zacznie od tzw. wywiadu, w którym będzie zadawał pytania związane z przebiegiem cyklu miesiączkowego. Będą go również interesowały choroby wrodzone w rodzinie, ilość partnerów seksualnych, stosowane leki i używki, przebyte stany zapalne jąder, przypadków, choroby ogólnoustrojowe.

Kolejnym etapem diagnostyki jest badanie fizykalne kobiety, które obejmuje ocenę wagi, ewentualne objawy niedoczynności tarczycy, sprawdzenie wielkości macicy i jej położenia, objawy zbyt wysokiego stężenia męskich hormonów płciowych, obecność guzów w obrębie miednicy mniejszej.

Następnym ważnym krokiem jest diagnostyka funkcji jajnika, w tym przypadku oprócz pytań o charakterystyczne objawy owulacji, zleca się również badanie poziomu progesteronu w połowie cyklu.

Kolejnym badaniem, również dotyczącym jajnika, jest tzw. USG. Umożliwia ono ocenę struktury jajnika, liczby pęcherzyków, oraz pozwala stwierdzić czy pęcherzyk wzrasta prawidłowo.

Na koniec kilka słów o nieco bardziej inwazyjnych metodach diagnostycznych. Histerosalpingografia to tzw. HSG, dzięki któremu sprawdzamy drożność jajowodów, badanie to dostarcza też informacji o kształcie macicy, oraz, czy nie występują w niej mięśniaki bądź przegroda. Jeśli HSG wykaże nieprawidłowości przeprowadza się laparoskopię, która powinna potwierdzić bądź wykluczyć zmiany. Trzecią, aczkolwiek nie mniej ważną procedurą jest histeroskopia, którą również przeprowadza się gdy HSG da podejrzany obraz. Histeroskopia bowiem pozwala na dokładną ocenę patologicznych zmian endometrium, oraz ustalenie ich zakresu.

reklama

Woman

www.klubodchudzania.pl www.antykoncepcja.net www.astmaoskrzelowa.pl